تک‌بیت شمارهٔ ۷۷۰

این بیت از شاعر به نوعی احساس ناامیدی و پریشانی روحی را بیان می‌کند. شاعر به خداوند می‌گوید که چرا مانند یک آیینه روشن، او را از خود بی‌خبر کرده و زندگی‌اش را مختل کرده‌اند. به طور کلی، این شعر نشان‌دهنده ناتوانی انسان در کنترل سرنوشت و اثرات منفی شرایط بر روح و روان اوست.