تک‌بیت شمارهٔ ۷۶۲

شاعر در این بیت به این موضوع می‌پردازد که ما نمی‌توانیم از شادی و خوشحالی خود به خوبی بهره‌برداری کنیم، زیرا تحت تأثیر مشکلات و سختی‌های زندگی قرار داریم. او به نوعی اشاره می‌کند که احساسات ما مانند گردباد است که در زمین نمی‌نشیند و آرام نمی‌شود، چرا که در دنیای مادی و خاکی زندگی می‌کنیم.