تک‌بیت شمارهٔ ۷۵۵

برداشت: بلبل که آوازش را در دل عاشقانه می‌سراید، زمانی که گل به شکوفایی می‌رسد، بی‌هدف خود را زخم می‌زند. وقتی گل باز می‌شود، بلبل دیگر در چمن باقی نمی‌ماند و به سوی آن می‌رود.