تک‌بیت شمارهٔ ۷۵۳

این شعر درباره پشیمانی و حسرت در پیری است. شاعر وقتی به یاد جوانی و اشتباهات خود می‌افتد، احساس غذاب و ندامت می‌کند، اما اکنون که دیگر جوانی ندارد و دندان‌هایش هم از بین رفته، نمی‌تواند به راحتی از این پشیمانی سخن بگوید.