تک‌بیت شمارهٔ ۷۴۶

در این بیت، poet از گذر زمان و از دست رفتن جوانی سخن می‌گوید. در حالی که عمرش به سرعت می‌گذرد، صدا و جنبه‌هایی از جوانی‌اش همچنان باقی مانده‌اند. به عبارتی، همانند یک توده کوچک خاشاک که در سیل نو بهار جا مانده، یادگارهای جوانی او نیز هنوز وجود دارند، هرچند که ایام جوانی گذشته است.