تک‌بیت شمارهٔ ۷۴۴

این بیت نشان‌دهنده‌ی زیبایی و غناي گلستان است که شاعر به آن مغرور است. اما در عین حال یادآوری می‌کند که در نهایت، زیبایی‌های طبیعی و ظاهری، مانند گل، به شروعت خاکی بازمی‌گردند و از بین می‌روند. به عبارت دیگر، زیبایی زودگذر است و در نهایت همه چیز از خاک به وجود می‌آید.