تک‌بیت شمارهٔ ۷۴۲

شعر بیانگر حس غم و افسردگی ناشی از بی‌عشقی است. دل شاعر در سینه‌اش دچار ناراحتی شده و داغی که به‌سان یک قندیل در دل او روشن است، در حقیقت یادآور خنکای عشق و علاقه‌ای است که فراموش شده و حالا در دلش باقی مانده است.