تک‌بیت شمارهٔ ۷۲۷

این بیت به نوعی به نقد زاهدان می‌پردازد که تنها به امید بهشت و پاداش‌های آن زندگی می‌کنند و از لذت‌های حال غافلند. شاعر به آنها می‌گوید که با یک دو جرعه از شراب عشق و معرفت می‌توانند بهشتی را تجربه کنند که منتظر آن هستند. به عبارت دیگر، لذت‌های زندگی را باید در همین دنیا جستجو کرد.