تک‌بیت شمارهٔ ۷۱۸

غزل به نارضایتی از بی‌عدالتی اشاره دارد و بیان می‌کند که زیبایی و جذابیت طرف مقابل (لب میگون) باعث دلتنگی و آرزوی بیشتری می‌شود. در حالی که آن فرد از محبت بی‌بهره است و تنها سرنوشت تلخی انتظارش را می‌کشد.