تک‌بیت شمارهٔ ۷۱۶

شاعر در این ابیات به حسرت و اندوه خود اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگران غم او را بیشتر از خودش درک می‌کنند. او به نوعی احساس می‌کند که سرنوشتش همیشه باعث خوشبختی دیگران است و خودش در رنج و مشکلات به سر می‌برد.