تو ز لعل لب خود، کام مکیدن بردار
که به ما جز لب خمیازه مکیدن نرسد
دربارهٔ این سروده
این بیت اشاره به این دارد که از زیبایی و لطافت لبان معشوق نباید تنها به کام گرفتن دلخوش بود، زیرا این امر برای ما تنها به کسالت و بیحالی منتهی خواهد شد. در واقع، لذت واقعی از عشق و زیبایی با حسرت و ناامیدی همراه است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.