تک‌بیت شمارهٔ ۷۱۰

قسمتی از شعر بیانگر حالتی است که شخصی خسته و بی‌هدف به پرواز فکر می‌کند اما تنها چیزی که به او می‌رسد، چشم انتظار بودن و نرسیدن به مقصد است.