تک‌بیت شمارهٔ ۷۰۶

این ابیات بیانگر ناامیدی و سقوط از جایگاه‌های بلند است. اگر کسی از عرش (نماد مقام و ارزش بالا) سقوط کند، دیگر امیدی به زندگی کردن ندارد. همچنین، کسی که از دل و احساسات خود بی‌خبر شده و به بی‌حالی افتاده، نمی‌تواند دوباره به حالت قبلی برگردد.