تک‌بیت شمارهٔ ۷۰۳

در این بیت، شاعر به زیبایی و خودپسندی فردی که مانند غنچه‌ای به وجود خود می‌بالد اشاره دارد و از او می‌خواهد که صبر کند تا تغییرات و فراز و نشیب‌های زندگی (مانند رسیدن فصل خزان) آغاز شود. این بیان به نوعی یادآور ناپایداری زیبایی و شرایط زندگی است.