تک‌بیت شمارهٔ ۷۰۰

این بیت شعر بیانگر این است که شخص از ترک مجلس و بیرون رفتن می‌ترسد، زیرا ممکن است ابری از ناراحتی یا غم به سراغش بیاید و خوشی یا زیبایی را که دارد، از دست بدهد. در واقع، این احساس نگرانی درباره اثرات منفی و اتفاقات ناخوشایند ناشی از خروج از یک فضا یا جمع است.