من که روزی از دل خود میخورم در آتشم
وای بر آنکس که نعمتهای الوان میخورد
دربارهٔ این سروده
شاعر از دردی که در دلش دارد سخن میگوید و احساس میکند که در آتش عذاب میسوزد. او به کسانی که از نعمتهای دنیا بهرهمند هستند، افسوس میخورد و بر حال آنها مینالید.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.