چون ماه درین دایره هر چند تمامم
از پهلوی خویش است مدارم چه توان کرد
دربارهٔ این سروده
در این ابیات، شاعر به تشبیه خود به ماه میپردازد که هرچند کامل و زیبا است، اما به خاطر وجود مرزهایی (پهلوی خویش) نمیتواند به تمامیت نهایی برسد. این نشاندهنده محدودیتهای زندگی و احساس کسالت در نرسیدن به کمال است. شاعر به نوعی با سرنوشت و موانع پیشرو دست و پنجه نرم میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.