تک‌بیت شمارهٔ ۶۷۲

این بیت به این موضوع اشاره دارد که درد و رنجی که انسان‌های بی‌احساس و بی‌روح متحمل می‌شوند، با مردن جسمی واقعی شبیه نیست. یعنی همچنان‌که نمی‌توان یک جسم مرده را در خاک دفن کرد، نمی‌توان دل مرده و بی‌احساس را از مصیبت‌ها نجات داد.