تک‌بیت شمارهٔ ۶۷۰

در این بیت، شاعر از عشق خود درخواست می‌کند که او را در حال خود رها نکند، زیرا بی‌غم بودنش باعث شده که به یکی از افراد عادی جامعه تبدیل شود. به نوعی، او خواهان حفظ احساسات عمیق و خاص عشق است و نمی‌خواهد از آن بی‌خبر بماند.