تک‌بیت شمارهٔ ۶۶۶

در این شعر، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که کسی که در عالم خیال و عشق غرق است، نیازی به رسیدن به محبوب ندارد. بوی گلی که از صحبت با گل برمی‌خیزد، خود به تنهایی می‌تواند او را مست و شاد کند. به عبارت دیگر، احساسی از عشق و زیبایی کافی است تا انسان را خوشحال و راضی نگه دارد.