از تزلزل بیش محکم شد بنای غفلتم
رعشه پیری مرا آگاه نتوانست کرد
دربارهٔ این سروده
شعر میگوید که از تزلزل و ناامنی زندگی، در واقع غفلت و بیخبری بیشتری در وجود شاعر شکل گرفته است و در عین حال لرزشهای پیری نتوانسته او را بیدار کند یا آگاه سازد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.