تک‌بیت شمارهٔ ۶۵۰

شعر به احساس گمراهی و سردرگمی اشاره دارد. شاعر از اینکه دیگران او را به اشتباه می‌کشند و دلش را تحت تأثیر زلف معشوقه قرار می‌دهند، نگران است. این احساس ناکامی و پریشانی منتج از عشق است.