تک‌بیت شمارهٔ ۶۴۲

این بیت از شعر به تصویر کشیدن بزرگی و رحمت خداوند اشاره دارد. بزرگ اوست که مانند سایه ابری بر زمین می‌افتد و به گونه‌ای می‌بارد که حتی دل کوچک‌ترین موجودات مانند مور را نیز نمی‌آزارد. در واقع، اینجا به لطافت و محبت خدا نسبت به مخلوقاتش پرداخته شده است.