تک‌بیت شمارهٔ ۶۴۰

این شعر اشاره به سرگشتگی و دشواری زندگی دارد که مانع از زانو زدن شاعر می‌شود. همچنین، نسبت به منصور که به مقام و منزلتی دست یافته است، حسرت می‌خورد. او با اشاره به مرگ و فنا، از مقام منصور و آرامش او سخن می‌گوید.