تک‌بیت شمارهٔ ۶۳۹

برداشت: در میانه احساس ترس و امید، حالتی وجود دارد که برای عارفان شناخته شده است؛ به این معنا که آنها می‌توانند در حالی که به شدت تحت تأثیر احساسات قرار دارند، از لبخند زدن غافل نشوند و در عین حال، بغض و اشک نیز در گلویشان حس کنند.