تک‌بیت شمارهٔ ۶۳۷

این بیت به این معناست که دل در دستان زلف کسی که به او عشق ورزیده، گرفتار و بی‌چاره است. عاشق، مثل دیوانه‌ایست که هیچ‌گونه شانس یا سرنوشتی برای آزادی ندارد و به زنجیر عشق وابسته است.