تک‌بیت شمارهٔ ۶۲۸

شاعر در این بیت به دنبال دنیای تجرید و معنویتی است که بتواند از دنیای مادی و ناهنجاری‌های آن رها شود. او اشاره می‌کند که زندگی در این دنیا همچون خرابه‌ای است که در آن تنوع و ناهماهنگی وجود دارد و نیاز به فرار از آن احساس می‌شود.