زان پیش کز غبار نفس بی صفا شود
لبریز کن سبوی خود از آب جوی صبح
دربارهٔ این سروده
در این بیت، شاعر به اهمیت تصفیه نفس و روح اشاره میکند و از خواننده میخواهد که دل خود را از غبار و آلودگیها پاک کند و آن را با آب زلال صبح پر کند. این نشاندهنده نیاز به تازگی و پاکی در زندگی است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.