هر که آمد در غم آبادجهان، چون گردباد
روزگاری خاک خورد، آخر به هم پیچید و رفت
دربارهٔ این سروده
این بیت بیانگر این است که هر فردی که به دنیا میآید و با غمها و مشکلاتش مواجه میشود، در نهایت مانند گردبادی میگذرد و روزی تمام میشود. در نهایت، همه به خاک برمیگردند و زندگی به پایان میرسد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.