ساقی! تو را که دست و دلی هست می بنوش
کز بوی باده دست و دل من ز کار رفت
دربارهٔ این سروده
در این دو بیت، شاعر از ساقی میخواهد که با دست و دلی پرشور، شراب را pour کند. او به این نکته اشاره میکند که بوی خوش شراب سبب شده که دل و روح او از همه چیز منحرف و مجذوب شود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.