در پیش غنچهٔ دهن دلفریب او
تا پسته لب گشود، دل خود به جا نیافت!
دربارهٔ این سروده
این بیت به زیبایی و جذابیت دلفریب یک دختر اشاره دارد که با باز کردن لبهایش، دل و احساسات شاعر را به شدت تحت تأثیر قرار میدهد و او را دچار حیرت میکند. شاعر به نوعی در این لحظه حس میکند که نمیتواند به راحتی احساساتش را بیان کند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.