دلم ز منت آب حیات گشت سیاه
خوش آن که تشنه به آب بقا رسید و گذشت
دربارهٔ این سروده
شاعر در این ابیات از تشنگی و longing برای آب حیات صحبت میکند و ابراز میکند که دلش به خاطر این منت به تیرهگی رفته است. او به تشنهای اشاره میکند که موفق شده به آب بقا دست یابد و این موفقیت را خوشحالی میداند. این شعر نمادی از تلاش برای رسیدن به زندگی جاودان و ارزش آن است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.