تک‌بیت شمارهٔ ۵۶۸

این دو بیت از شعر به مفهوم این اشاره دارد که کسی که فارغ از عشق و انتظار معشوق است، نمی‌تواند از خوشی‌های عشق بهره‌مند شود. شخصی که به دلتنگی و هجران مبتلا شده، به مانند کشتی‌ای است که پس از عبور از دریا، خشک و بی‌زنده مانده است. در واقع، او از عشق و وصال بی‌نصیب مانده و دچار حسرت است.