تک‌بیت شمارهٔ ۵۵۲

در این بیت، شاعر به احساسات عاشقانه و روحانی اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که در زاهدان خشک، که نماد دنیای مادی و بی‌روحی است، عشق را نمی‌توان جستجو کرد. همچنین، ابروی قبله که نماد راهنمایی و هدایت است، هیچ نشانه‌ای از عشق ندارد. به طور کلی، بیت نشان‌دهنده ناکامی در یافتن عشق و جذابیت در جهانی بی‌روح است.