تک‌بیت شمارهٔ ۵۴۶

این شعر بیانگر احساس شوق و longing است که شاعر به کنعان دارد و از نسیم می‌خواهد به او برگردد. او به گونه‌ای ابراز می‌کند که برای این شوق و عشق، نیازی به حضور محبوب (که در اینجا به مصر اشاره شده) ندارد. در واقع، او احساساتش را به‌طور مستقل از محبوبش تجربه می‌کند.