تک‌بیت شمارهٔ ۵۴۰

در این بیت، شاعر به موضوع گناه و عذاب دوزخ می‌پردازد. او می‌گوید که در دوزخ، نباید نام گناه را برد و عذاب و آتش دوزخ به اندازه‌ای گرم نیست که ناشی از انفعال و بی‌عملی باشد. در واقع، اشاره به این است که آتش دوزخ ناشی از عمل و اراده انسان‌هاست و نمی‌توان آن را به سادگی تبرئه کرد.