تک‌بیت شمارهٔ ۵۲۶

این شعر به نوعی به افرادی اشاره دارد که ظاهری زیبا و بی‌عيب دارند (سینه صافان)، اما در باطن و درونشان مشکل یا ناپاکی وجود دارد. غبار بر چهره‌ی آن‌ها نمادی از عیوب و کجی‌های درونی است. همچنین اشاره به این دارد که در خانه‌ها به دنبال حقیقت و واقعیت (آیینه) نمی‌گردند، بلکه از آن دور هستند. در کل، این شعر نقدی بر ظواهر و نفاق اجتماعی است.