تک‌بیت شمارهٔ ۵۲۲

این شعر بیانگر این است که هرچقدر هم که شرایط فراهم باشد، تشنگی و نیازهای درونی انسان به آسانی برطرف نمی‌شود. حتی اگر دشت به دریا تبدیل شود، باز هم ریگ‌ها سیراب نخواهند شد. در واقع، این مفهوم به ناتوانی در ارضای کامل نیازها و خواسته‌های عمیق روحی اشاره دارد.