تک‌بیت شمارهٔ ۵۰۷

در این بیت، شاعر از احساس عمیق خود نسبت به عشق و شراب می‌گوید. او بیان می‌کند که حتی با وجود شراب و مستی، عشق و یاد محبوب از دلش نمی‌رود. همچنین، داغ و تأثیر شراب نمی‌تواند با شراب دیگر از بین برود. این نشان‌دهندهٔ پیوند ناگسستنی عشق و لذت است.