تک‌بیت شمارهٔ ۵۰۲

شاعر در این بیت از حیرت خود نسبت به همسفرانش صحبت می‌کند و می‌گوید که قدم‌هایی که در خواب فرو رفته‌اند، در این مسیر سریع‌تر حرکت می‌کنند. به نوعی، اشاره به بی‌تحرکی برخی در برابر پیشرفت دیگران دارد.