تک‌بیت شمارهٔ ۴۹۵

این دو بیت شعر به احساس عمیق غم و نداشتن امید اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که زندگی‌اش پر از درد و غم است و حتی در بیداری هم حالتی شبیه خواب پریشان را تجربه می‌کند. به عبارت دیگر، حالت روحی او نشان‌دهنده یک نوع خستگی و ناامیدی است.