تک‌بیت شمارهٔ ۴۸۳

این بیت به این معناست که کیفیت عبادت و طاعت انسان تنها زمانی ارزشمند است که آگاهانه و با شعور انجام شود. در مقابل، اگر این عبادت تنها از روی عادت و بدون شناخت باشد، مانند ظرفی خالی است که از لذت و زیبایی سجده بی‌خبر است.