تک‌بیت شمارهٔ ۴۶۷

این شعر به مفهوم زندگی و مرگ اشاره دارد و می‌گوید که تنها زنده‌دلی و روح زنده می‌تواند از دیگران ممتاز شود. در غیر این صورت، تفاوتی بین انسان زنده و قبر او وجود ندارد. به عبارتی، زندگی واقعی در نشاط و روحیه مثبت نهفته است.