تک‌بیت شمارهٔ ۴۴۳

این شعر به دعوت به علاقه و شادمانی کودکانه اشاره دارد و می‌گوید که برای لذت بردن از زندگی باید خود را رها کرد و دیوانه‌وار به دنیا نگاه کرد. در واقع، زندگی در کوچه‌های آرامش، به زنجیر کشیده شده است و برای تجربه واقعی خوشبختی، باید از قید و بندها آزاد شد.