تک‌بیت شمارهٔ ۴۳۴

در این بیت شاعر به ارتباط میان نوشیدن باده و مرگ اشاره می‌کند. او می‌گوید که خشک شدن لبانش از باده و مردنش برای او فرقی ندارد. همچنین نشان می‌دهد که با وجود این که شیشه‌اش خالی شده، پیمانه‌اش هنوز پر است، که می‌تواند نماد حالتی از ناامیدی یا تضاد در زندگی باشد.