تک‌بیت شمارهٔ ۴۲۹

این شعر به شخصی اشاره دارد که با خوشی و شادابی خود، فضایی دیگر را پر از شادی و خنده کرده است. اما در عین حال، این شادی باعث شده است که خاطر دیگران، به ویژه خیال و احساساتشان، بیشتر دچار پریشانی و بی‌قراری شود. به عبارت دیگر، او به زیبایی و شادابی خود، اثر عمیقی در دل‌ها ایجاد کرده است.