تک‌بیت شمارهٔ ۴۲۶

این بیت به احساس درد و رنجی اشاره دارد که روح در تن خاکی خود می‌کشد، به ویژه برای کسانی که در غربت و دوری از وطن زندگی می‌کنند. نویسنده به نوعی همدلی با افرادی می‌پردازد که در شرایط سخت و غم‌انگیزی به سر می‌برند.