تک‌بیت شمارهٔ ۴۲۴

در این دو بیت شاعر به ناامیدی و بدبختی اشاره می‌کند. بخت او به حالت زاری و بی‌ثباتی است، مانند بید مجنون که به زمین افتاده. همچنین، او از سختی و رنجی که بر زندگی‌اش سایه افکنده صحبت می‌کند، به طوری که نان او نیز به خون و درد آغشته شده است.