تک‌بیت شمارهٔ ۴۱۹

این بیت به احساس نابودی و ناکامی اشاره دارد. شاعر از کمبود سلامتی و امید صحبت می‌کند و به میوه‌ای که هنوز نرسیده و از درخت افتاده است، تشبیه می‌کند. این تصویر نشان‌دهنده ناتوانی و فقدان بالیدگی است.