تک‌بیت شمارهٔ ۴۱۷

در این بیت، شاعر به زیبایی‌های زنی اشاره می‌کند که به تدریج از جذابیت و تازگی‌اش کاسته شده است. "سنبل زلف" به منظور زیبایی زلف‌های اوست و "گل" هم نماد جوانی و طراوت است که به مرور زمان از بین رفته و همچون یک تقویم قدیمی اعتبارش را از دست داده است. در مجموع، این ابیات به زوال زیبایی و جوانی می‌پردازد.